Κατά την ανάγνωση μιας προσωπικής θεώρησης σχετικά με την Ευχαριστία, παρατήρησα πόσο εύκολα ορισμένες ιδέες σχετικά με τη Θεία Κοινωνία μπορούν να ερμηνευτούν υπερβολικά απλά, κυριολεκτικά ή ακόμη και νομικά. Αυτό με ώθησε να επανεξετάσω και τις δικές μου παραδοχές.
Γι' αυτό θέλω να παραθέσω παρακάτω μερικά παρερμηνείες σχετικά με την Αγία Κοινωνία να διαχωριστεί. Όχι προσπαθώντας να εξηγήσουμε πλήρως το Μυστήριο, αλλά επιστρέφοντας στην Αγία Γραφή, τη Θεία Λειτουργία και την εκκλησιαστική παράδοση.
Η Ευχαριστία δεν είναι θεωρία που μπορεί να συλληφθεί πλήρως με ανθρώπινες έννοιες. Ανήκει στην καρδιά της ζωής της Εκκλησίας.
1. Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
Όχι.
Στην τελευταία δείπνο, ο Χριστός δεν λέει μόνο ότι το ψωμί πρέπει να μας θυμίζει Αυτόν. Λέει:
“Λάβετε, φάτε, αυτό είναι το Σώμα Μου.”
(Ματθαίος 26:26)
Και για το ποτήρι:
“Αυτό είναι το Αίμα Μου της νέας διαθήκης.”
(Ματθαίος 26:28)
Ο απόστολος Παύλος μιλάει επίσης για το ποτήρι ως κοινωνία με το Αίμα του Χριστού και για τον άρτο ως κοινωνία με το Σώμα του Χριστού (1 Κορινθίους 10:16).
Γι' αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία ομολογεί ότι τα Ευχαριστιακά Δώρα είναι πραγματικά το Σώμα και Αίμα του Χριστού είναι. Κατά τη διάρκεια της αναφοράς, η Εκκλησία προσεύχεται να κατέβει το Άγιο Πνεύμα πάνω στις προσφερόμενες δωρεές και να τις αγιάσει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η συμβολική σημασία δεν έχει θέση. Στην Ορθόδοξη παράδοση, κάτι που είναι Μυστήριο ή σημάδι και κάτι που είναι πραγματικό μπορούν να συνυπάρχουν. Η Ευχαριστία, ωστόσο, δεν είναι απλώς μια πνευματική άσκηση κατά την οποία θυμόμαστε τον Χριστό. Καλούμαστε πραγματικά σε κοινωνία με Αυτόν.
2. ΤΟ ΨΩΜΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΚΡΕΑΤΟΣ
Αυτό είναι επίσης μια λανθασμένη αντίληψη.
Όποιος λαμβάνει ένα μικρό μέρος των Τιμίων Δώρων δεν λαμβάνει, για παράδειγμα, ένα τμήμα από το χέρι ή κάποιο άλλο μέλος του σώματος του Χριστού.
Λαμβάνουμε Χριστός ο ίδιος.
Ο Χριστός που προσφέρεται στην Ευχαριστία είναι ο ίδιος Ιησούς Χριστός που σταυρώθηκε, αναστήθηκε και δοξάστηκε: αληθινός Θεός και αληθινός άνθρωπος.
Γι' αυτό η Ευχαριστία δεν πρέπει να κατανοείται ανατομικά, σαν να διαχωρίζεται ο Χριστός σε μικρά σωματικά μέρη.
Ο Χριστός μοιράζεται, αλλά δεν διαχωρίζεται. Κάθε πιστός δεν λαμβάνει ένα ποσοστό του Χριστού, αλλά συμμετέχει στον ίδιο έναν Χριστό.
3. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΩΣ Ο ΑΡΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΙΝΟΣ ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΝΤΑΙ
Όχι.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία μιλά πολύ καθαρά για τι λαμβάνει, αλλά είναι πολύ πιο επιφυλακτική όταν οι άνθρωποι θέλουν να καθορίσουν ακριβώς πώς συμβαίνει το Μυστήριο.
Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, καλείται το Άγιο Πνεύμα πάνω στα προσφερόμενα δώρα. Στη συνέχεια, η Εκκλησία τα δέχεται ως το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
Αυτό δεν είναι ένα χημικό πείραμα που μπορούμε να αναλύσουμε πλήρως.
Η λέξη Μυστήριο δεν σημαίνει ότι στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει τίποτα. Σημαίνει ακριβώς ότι η δράση του Θεού είναι πραγματική, ενώ υπερβαίνει την ανθρώπινη ικανότητά μας να εξηγήσουμε τα πάντα πλήρως.
Όπως λέει ο Χριστός:
“Όποιος τρώει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου, μένει σε μένα και εγώ σε αυτόν.”
(Ιωάννης 6:56)
Η βασική ερώτηση δεν είναι λοιπόν: Ποια φυσική φόρμουλα εξηγεί την Ευχαριστία;
Αλλά:
Ποιος είναι ο Χριστός που μας προσφέρει τον εαυτό Του;
4. Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΜΕΤΑΞΥ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
Όχι. Αυτό είναι ίσως μία από τις πιο σημαντικές παρανοήσεις.
Ο Παύλος γράφει:
“Επειδή είναι ένα ψωμί, είμαστε, αν και πολλοί, ένα σώμα, διότι όλοι συμμετέχουμε στο ένα ψωμί.”
(1 Κορινθίους 10:17)
Η Ευχαριστία μας ενώνει με τον Χριστό, αλλά έτσι επίσης μεταξύ μας.
Επομένως σημαίνει Κοινωνία και κοινότητα.
Οι πρώτοι χριστιανοί επιμένουν σύμφωνα με τις Πράξεις στο:
“η διδασκαλία των αποστόλων, η κοινωνία, η κλάση του άρτου και οι προσευχές.”
(Πράξεις 2:42)
Αυτά τα πράγματα ανήκαν το ένα στο άλλο.
Μια Ορθόδοξη κοινότητα δεν είναι λοιπόν απλώς μια συλλογή ανθρώπων που τυχαίνει να έχουν τις ίδιες πεποιθήσεις. Η βαθύτερη ενότητα της Εκκλησίας είναι Ευχαριστιακή κοινότητα εν Χριστώ.
5. ΑΝ ΕΙΜΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ, ΕΧΩ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Έτσι δεν μιλά η Εκκλησία.
Η Αγία Κοινωνία δεν είναι προϊόν στο οποίο έχει κάποιος δικαίωμα και ούτε ανταμοιβή για ανθρώπους που θεωρούν τον εαυτό τους αρκετά καλούς.
Ο Παύλος προειδοποιεί ακριβώς κατά μιας αδιάφορης λήψης του Σώματος και του Αίματος του Χριστού και καλεί τον άνθρωπο να εξετάσει τον εαυτό του (1 Κορινθίους 11:27–29).
Κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας, ο ιερέας λέει:
“Το Άγιο για τους αγίους.”
Αλλά η κοινότητα απαντά αμέσως:
“Ένας είναι άγιος, ένας είναι Κύριος: Ιησούς Χριστός.”
Αυτό είναι σημαντικό.
Δεν πηγαίνουμε στο ποτήρι γιατί μπορούμε να πούμε: Είμαι αρκετά καλός.
Πλησιάζουμε γιατί ο Χριστός είναι άγιος, γιατί χρειαζόμαστε τη χάρη Του και γιατί στρεφόμαστε προς Αυτόν με πίστη και μετάνοια.
Η Ευχαριστία δεν είναι βραβείο για τους τέλειους, αλλά δεν πρέπει επίσης να αντιμετωπίζεται επιπόλαια.
6. ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Αυτή είναι μια πολύ νομική προσέγγιση στους κανόνες.
Οι εκκλησιαστικοί κανόνες προστατεύουν την τάξη, την ενότητα και την πνευματική υγεία της Εκκλησίας. Στους παλαιούς κανόνες, η Ευχαριστιακή κοινωνία λαμβάνεται εξαιρετικά σοβαρά. Η συμμετοχή στην Εκκλησία και η συμμετοχή στην ιερατική της κοινωνία δεν θεωρούνταν δύο ξεχωριστά ζητήματα.
Ορισμένοι παλιοί κανόνες θεωρούν ακόμη και την παρατεταμένη απουσία από τη συλλογική λατρεία χωρίς σοβαρό λόγο ως ρήξη στην κοινότητα. Αυτό δείχνει πόσο κεντρική ήταν η κοινή Ευχαριστιακή ζωή για την πρώιμη Εκκλησία.
Αλλά ένας κανόνας δεν είναι όπλο με το οποίο οι πιστοί πρέπει να ελέγχουν ο ένας τον άλλο.
Η κανονική πειθαρχία ανήκει στην ποιμαντική ευθύνη του επισκόπου και του ιερέα. Η Εκκλησία γνωρίζει επομένως όχι μόνο ακριβή εφαρμογή κανόνων, αλλά και ποιμαντική οικονομία: μια σοφή εφαρμογή που λαμβάνει υπόψη το συγκεκριμένο άτομο και τη πνευματική του θεραπεία.
Ο στόχος είναι τελικά μετάνοια, αποκατάσταση και κοινωνία με τον Χριστό, όχι η νίκη σε μια νομική αντιπαράθεση.
7. ΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ, ΤΑ ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ
Ούτε αυτό ισχύει.
Ο άγιος Γαβριήλ της Γεωργίας έδωσε μεγάλη έμφαση στην αγάπη. Από αυτόν έχει παραδοθεί η φράση:
“Η αγάπη κυριαρχεί σε όλους τους κανόνες και νόμους.”
Δίδαξε επίσης ότι δεν πρέπει να μισούμε κανέναν και ότι η αγάπη, η ταπεινότητα και η καλοσύνη οδηγούν τον άνθρωπο προς τον Θεό.
Δεν σημαίνει: οι κανόνες δεν έχουν σημασία.
Σημαίνει ότι οι εκκλησιαστικοί κανόνες δεν πρέπει ποτέ να αποσυνδέονται από τον σκοπό για τον οποίο υπάρχουν: η σωτηρία και η θεραπεία του ανθρώπου εν Χριστώ.
Ο Παύλος πηγαίνει ακόμη πιο πέρα:
“Και αν είχα όλη την πίστη ώστε να μετακινώ βουνά, αλλά δεν είχα αγάπη, τότε δεν ήμουν τίποτα.”
(1 Κορινθίους 13:2)
Και ο Χριστός ο ίδιος συνδέει την αγάπη προς τον Θεό με την αγάπη προς τον πλησίον (Ματθαίος 22:37–40).
Ο κανόνας και η αγάπη δεν είναι, λοιπόν, αντίπαλοι.
Ένας κανόνας χωρίς αγάπη μπορεί να μετατραπεί σε σκληρότητα και νομικισμό. Αλλά η αγάπη χωρίς αλήθεια μπορεί να μετατραπεί σε ελαφρότητα.
Ο Ορθόδοξος δρόμος αναζητά και τα δύο:
αλήθεια μέσα στην αγάπη, και αγάπη μέσα στην αλήθεια.
8. Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΛΙΣΤΑ ΚΑΝΟΝΩΝ
Νηστεία. Προσευχή. Εξομολόγηση. Να έρχεστε εγκαίρως στη Λειτουργία.
Είναι εύκολο να φτιάξετε μια λίστα ελέγχου γι' αυτό:
Τα έκανες όλα; Τότε μπορώ να προχωρήσω.
Αλλά αυτό λείπει το βαθύτερο σκοπό.
Η προετοιμασία προσπαθεί να εστιάσει την καρδιά Χριστό .
Γι' αυτό η συμφιλίωση με τον πλησίον μας ανήκει επίσης στην πνευματική μας προετοιμασία. Ο Χριστός λέει:
“Αν φέρεις την προσφορά σου στο θυσιαστήριο και εκεί θυμηθείς ότι ο αδελφός σου έχει κάτι εναντίον σου, άφησε την προσφορά σου εκεί και πήγαινε πρώτα να συμφιλιωθείς με τον αδελφό σου.”
(βλ. Ματθαίος 5:23–24)
Η νηστεία χωρίς αγάπη, η προσευχή χωρίς μετάνοια και η εξομολόγηση χωρίς πραγματική επιθυμία για αλλαγή μπορεί να γίνουν κενές μορφές.
Η συγκεκριμένη προετοιμασία για τη Θεία Κοινωνία μπορεί επιπλέον να διαφέρει ανάλογα με τις προσωπικές και τοπικές συνθήκες και πρέπει να γίνεται υπό την καθοδήγηση του ιερέα. Οι ορθόδοξες εκκλησιαστικές κατευθυντήριες γραμμές τονίζουν τόσο τη συχνή Θεία Κοινωνία όσο και μια πραγματική ζωή μετάνοιας και προετοιμασίας.
9. ΜΟΝΟ ΤΕΛΕΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ
Αν αυτό ήταν αλήθεια, κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να πάει στο ποτήρι.
Λίγο πριν την Κοινωνία προσεύχεται ο πιστός ακριβώς όπως ένα αμαρτωλός που χρειάζεται το έλεος του Θεού.
ζητάμε τα Άγια Μυστήρια να μην γίνουν κρίση για μας, αλλά συγχώρεση, αιώνια ζωή και θεραπεία της ψυχής και του σώματος.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η αμαρτία είναι ασήμαντη.
Ακριβώς επειδή η Ευχαριστία είναι ιερή, καλούμαστε σε μετάνοια.
Αλλά υπάρχει μια διαφορά μεταξύ:
“Δεν χρειάζεται να μετανοήσω.”
και:
“Πρέπει πρώτα να γίνω τέλειος πριν με δεχτεί ο Χριστός.”
Και τα δύο είναι λάθος.
Ερχόμαστε ως άνθρωποι που χρειάζονται θεραπεία και θέλουν να παραδοθούν στον Χριστό.
10. ΟΙ ΜΗ-ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΕΝΟΙ
Όχι.
Όλοι μπορούν να είναι ευπρόσδεκτοι στη Θεία Λειτουργία, ενώ δεν είναι όλοι οι πιστοί που λαμβάνουν την Αγία Κοινωνία.
Αυτό μπορεί να φαίνεται αντιφατικό μέχρι να κατανοήσουμε τι σημαίνει η Κοινωνία.
Το ποτήρι δεν εκφράζει μόνο την προσωπική μου πίστη στον Ιησού. Η λήψη της Ευχαριστίας λέει επίσης:
Είμαι σαρκικά ενωμένος με αυτήν την Εκκλησία, την πίστη της, τους επισκόπους της και την Ευχαριστιακή της κοινότητα.
Γι' αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν γνωρίζει ανοιχτή Κοινωνία σαν να μην υπάρχει πια εκκλησιαστικός διχασμός.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ένας Ρωμαιοκαθολικός, προτεστάντης ή κάποιος χωρίς εκκλησιαστικό υπόβαθρο δεν είναι ευπρόσδεκτος.
Ακριβώς επειδή η Ευχαριστία είναι ένα σημάδι και πραγματικότητα της πλήρους εκκλησιαστικής ενότητας, αυτή η ενότητα δεν μπορεί να προσποιηθεί πριν υπάρξει πραγματικά. Οι Ορθόδοξες ενορίες εξηγούν επομένως ότι οι μη Ορθόδοξοι επισκέπτες είναι ευπρόσδεκτοι, ενώ η Ευχαριστία προορίζεται για τους Ορθόδοξους πιστούς που ανήκουν στην εκκλησιαστική κοινότητα.
11. BABY’S EN KLEINE KINDEREN KUNNEN DE COMMUNIE NOG NIET BEGRIJPEN EN MOGEN DAAROM NIET ONTVANGEN
Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η διανοητική κατανόηση δεν είναι η προϋπόθεση για να γίνει κάποιος μέλος του Χριστού.
Ένα παιδί που μέσω του βαπτίσματος και της Χρίσεως έχει ενταχθεί μυστηριακά στην Εκκλησία, ανήκει πραγματικά στην Εκκλησία και μπορεί επομένως να λάβει την Ευχαριστία.
Ο Χριστός λέει:
“Αφήστε τα παιδιά να έρθουν σε μένα και μην τα εμποδίζετε.”
(Μάρκος 10:14)
Ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί προσεύχεται συνειδητά, νηστεύει και προετοιμάζεται αναπτύσσεται φυσικά μαζί με την ηλικία του.
Αλλά η χάρη του Θεού δεν περιμένει μέχρι να γίνει ένας άνθρωπος αρκετά μεγάλος για να δώσει θεολογική εξέταση.
Daarom zie je in een Orthodoxe Liturgie zelfs kleine kinderen en baby’s naar de kelk worden gebracht.
12. Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΜΑΓΙΚΟΥ ΜΕΣΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ
Η Εκκλησία αποκαλεί τον Χριστό Ιατρό της ψυχής και του σώματος και προσεύχεται ώστε η Θεία Κοινωνία να είναι θεραπευτική.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ένας ορθόδοξος χριστιανός δεν μπορεί πλέον να αρρωστήσει σωματικά.
Οι χριστιανοί αρρωσταίνουν. Οι άγιοι έχουν αρρωστήσει. Οι άνθρωποι που λαμβάνουν την Ευχαριστία τελικά πεθαίνουν κι αυτοί.
Η τελική νίκη στην οποία αναφέρεται η Ευχαριστία είναι πολύ μεγαλύτερη: η νίκη του Χριστού πάνω στην αμαρτία και τον θάνατο και η μελλοντική ανάσταση.
Γι' αυτό η Ευχαριστία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα μαγικό φάρμακο ή ως ένα πείραμα με το οποίο κάποιος πρέπει να αποδείξει την πίστη του.
Κατά τη διάρκεια επιδημιών ή άλλων περιστάσεων, μπορεί επίσης να υπάρχουν πρακτικά ζητήματα υγείας γύρω από μεγάλες συγκεντρώσεις, επαφή μεταξύ ανθρώπων και τον εκκλησιαστικό χώρο. Η πίστη στην αγιότητα της Ευχαριστίας δεν δίνει σε κανέναν άδεια να ταπεινώνει αγχωμένους ανθρώπους ή να απορρίπτει κάθε μορφή σωματικής προσοχής ως απιστία.
Η πίστη πρέπει να συνοδεύεται από αγάπη και ποιμαντική φροντίδα.
13. ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ, ΕΧΕΙ ΑΠΛΑ ΛΙΓΗ ΠΙΣΤΗ
Αυτή την κρίση δεν μπορούμε να την εκφέρουμε εύκολα για κάποιον άλλο.
Οι άνθρωποι μπορεί να παλεύουν με άγχος, αμφιβολία, ασθένεια, τραύμα ή ερωτήματα συνείδησης. Ο ιερέας είναι καλεσμένος να ποιμάνει τέτοιους ανθρώπους.
Ο Χριστός δεν αντιμετώπισε τον αδύναμο άνθρωπο ως εμπόδιο.
Και ο Παύλος γράφει:
“Φέρτε ο ένας τα βάρη του άλλου.”
(Γαλάτες 6:2)
Εδώ μας βοηθά η σκέψη του αγίου Γαβριήλ της Γεωργίας: αν γνωρίζουμε όλους τους κανόνες αλλά συμπεριφερόμαστε στον αδελφό μας χωρίς αγάπη, έχουμε χάσει κάτι ουσιαστικό.
Η αληθινή Ορθοδοξία δεν αποδεικνύεται δείχνοντας ότι είμαστε λιγότερο φοβισμένοι από κάποιον άλλον.
Γίνεται ορατή σε πίστη, ταπεινοφροσύνη, μετάνοια και αγάπη.
14. Η ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ
Ο Παύλος δείχνει ακριβώς ότι αυτό δεν ισχύει.
Στην Κόρινθο υπήρχαν χριστιανοί που συγκεντρώνονταν για την Ευχαριστιακή συνάντηση, ενώ οι φτωχοί ταπεινώνονταν και οι πλούσιοι σκεφτόντουσαν κυρίως τον εαυτό τους. Ο Παύλος αντέδρασε πολύ αυστηρά σε αυτό. (1 Κορινθίους 11:17–22).
Γιατί;
Διότι δεν μπορείς να λες με πειστικότητα ότι είσαι ένα Σώμα εν Χριστώ και ταυτόχρονα να συμπεριφέρεσαι στον αδελφό ή την αδελφή σου σαν να μην έχει σημασία.
Η Ευχαριστία απαιτεί επομένως μια Ευχαριστιακή ζωή:
ευγνωμοσύνη, συγχώρεση, ελεημοσύνη, φροντίδα για τους φτωχούς, υπομονή ο ένας με τον άλλον και αγάπη για τους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από εμάς.
Ο Χριστός λέει:
“Με αυτόν τον τρόπο όλοι θα γνωρίζουν ότι είστε οι μαθητές Μου: αν έχετε αγάπη μεταξύ σας.”
(Ιωάννης 13:35)
Το ποτήρι και η αγάπη προς τον πλησίον δεν μπορούν επομένως να αποσπαστούν το ένα από το άλλο.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΡΑΒΕΙΟ, ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ
Πολλές παρανοήσεις προκύπτουν όταν τονίζουμε μόνο μία πλευρά.
Η Ευχαριστία είναι πραγματικά το Σώμα και Αίμα του Χριστού, αλλά όχι ένα ανατομικό αίνιγμα.
Είναι μια Μυστήριο, αλλά όχι ένα κενό σύμβολο.
Αυτή είναι θεραπεία, αλλά όχι μαγικό φάρμακο.
Είναι μια έδωσε, αλλά όχι ελεύθερο δικαίωμα.
Αυτή ρωτά προετοιμασία, αλλά όχι αυτοδημιούργητη τελειότητα.
Αυτή γνωρίζει κανονικά όρια, αλλά αυτά δεν πρέπει ποτέ να αποσπώνται από την αγάπη και την ποιμαντική φροντίδα.
Και είναι βαθιά προσωπική, αλλά ποτέ ατομικιστική:
“Διότι είναι ένα ψωμί, είμαστε, αν και πολλοί, ένα σώμα.”
(1 Κορινθίους 10:17)
Αυτό είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος για να προσεγγίσουμε την Αγία Κοινωνία: όχι ως κάτι που ελέγχουμε ή κατανοούμε πλήρως, αλλά ως το ιερό Μυστήριο στο οποίο ο Χριστός προσφέρει τον εαυτό Του στην Εκκλησία Του και ενώνει το λαό Του σε Αυτόν σε ένα σώμα.
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΥΡΑΚΑΟ;
Είναι επίσης σημαντικό για μια μελλοντική ορθόδοξη θρησκευτική ζωή στην Κουρακάο.
Μια Ορθόδοξη κοινότητα δεν δημιουργείται μόνο επειδή οι άνθρωποι έχουν τους αριθμούς τηλεφώνου ο ένας του άλλου, μιλούν μαζί για την πίστη ή εκτιμούν τις ίδιες παραδόσεις. Η Εκκλησία βρίσκει το κέντρο της στον Χριστό και τη Ευχαριστιακή ζωή.
Εάν στο μέλλον προκύψουν περαιτέρω δυνατότητες για Ορθόδοξη λειτουργική ζωή στην Κουρακάο, η τέλεση της Ευχαριστίας δεν θα είναι κάτι που θα οργανώνει ή θα καθορίζει η OrthodoxCuracao. Η Θεία Λειτουργία και τα Ιερά Μυστήρια ανήκουν στο κανονικό βίο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, υπό την ευθύνη ενός αρμόδιου ιερέα και επισκόπου.
Η OrthodoxCuracao μπορεί εν τω μεταξύ να συνδέσει ανθρώπους, να καταστήσει ορατό το ενδιαφέρον, να απαντήσει σε ερωτήσεις και να βοηθήσει στην έρευνα για το τι συμβαίνει στην Κουρασάο.
Και ίσως εδώ η σκέψη του Αγίου Γαβριήλ είναι ιδιαίτερα κατάλληλη: οι κανόνες και η εκκλησιαστική τάξη είναι σημαντικοί, αλλά επιτυγχάνουν τον σκοπό τους μόνο όταν μας φέρνουν πιο κοντά σε Ο Χριστός και η αγάπη για τον πλησίον μας.
Διότι τελικά η Ευχαριστία δεν είναι μόνο κάτι που λαμβάνουμε.
Μας καλεί επίσης να γίνουμε αυτό που λαμβάνουμε: ένα σώμα εν Χριστώ, ζωντανό στην πίστη, την ταπεινότητα και την αγάπη.