Ορθόδοξες εικόνες

ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΙΣΤΗΣ, ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ

Όποιος εισέρχεται σε μια ορθόδοξη εκκλησία, βλέπει σχεδόν αμέσως εικόνες του Χριστού, της Μητέρας του Θεού, αγγέλων, αποστόλων και αγίων. Βρίσκονται στην εικονοστάσι, κρέμονται στους τοίχους και χρησιμοποιούνται επίσης σε ορθόδοξα σπίτια ως μέρος της προσωπικής προσευχής.

Μια εικόνα είναι όμως περισσότερη από θρησκευτική διακόσμηση. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η εικόνα ανήκει στη ζωή της πίστης της Εκκλησίας. Μέσω του χρώματος, της συμβολικής και των παραδοσιακών παραστάσεων, δείχνει προς τον Χριστό και προς την πραγματικότητα της Βασιλείας του Θεού.

Τα εικονίδια περιγράφονται συχνά ως παράθυρα στον ουρανό: όχι επειδή το ξύλο ή η μπογιά είναι από μόνα τους ιερά, αλλά επειδή η εικόνα στρέφει την προσοχή μας σε αυτόν που απεικονίζεται.

---

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΙΚΟΝΑ;

“Ο Χριστός είναι η εικόνα του αόρατου Θεού, ο πρωτότοκος πάνω από όλη τη δημιουργία” (Κολ 1:15)

Η λέξη εικόνα προέρχεται από την ελληνική λέξη εικόνα (εικόνες), ότι εικόνα του εικόνα σημαίνει.

Η ελληνική λέξη εικόνα σημαίνει εικόνα ή απεικόνιση. Στην Καινή Διαθήκη χρησιμοποιείται αυτή η ίδια λέξη όταν ο απόστολος Παύλος γράφει για τον Χριστό: “Είναι η εικόνα του αόρατου Θεού” (Κολοσσαείς 1:15).

Αυτό αγγίζει την καρδιά της ορθόδοξης αντίληψης για τις εικόνες. Ο Θεός δεν παρέμεινε απλώς μια αφηρημένη ιδέα: στον Ιησού Χριστό, ο Υιός του Θεού πραγματικά ανέλαβε τη ανθρώπινη φύση μας και εμφανίστηκε ορατός ανάμεσα στους ανθρώπους. Γι' αυτό ο Χριστός μπορεί να απεικονίζεται σύμφωνα με την ανθρώπινη εμφάνισή Του.

Η τέχνη των εικόνων μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μια ανθρώπινη δωρεά που προσφέρεται στην υπηρεσία του Θεού. Όπως η προσευχή, το τραγούδι και η οικοδόμηση εκκλησιών, έτσι και το χρώμα, το σχήμα και η ζωγραφική μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εκφράσουν την πίστη. Μια εικόνα προσπαθεί όχι μόνο να αποτυπώσει ένα γεγονός από το παρελθόν, αλλά και να κατευθύνει τον θεατή στην πραγματικότητα του Χριστού και της Βασιλείας του Θεού.

Οι ορθόδοξες εικόνες απεικονίζουν κυρίως:

Μια ορθόδοξη εικόνα προσπαθεί συνήθως να μην απεικονίσει κάποιον όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστικά, όπως ένα σύγχρονο πορτρέτο ή μια φωτογραφία. Η παραδοσιακή εικονογραφία χρησιμοποιεί μια δική της γλώσσα εικόνας, στην οποία η στάση, τα χρώματα, οι χειρονομίες, τα ρούχα και το φόντο συχνά έχουν θεολογική σημασία.

Ωστόσο, δεν φαίνονται όλες οι ορθόδοξες εικόνες ίδιες. Ορισμένα εικονίδια έχουν σαφώς περισσότερα δυτικά χαρακτηριστικά, όπως φυσικότερα ζωγραφισμένα πρόσωπα, σκιές, προοπτική βάθους και μια πιο ρεαλιστική απεικόνιση του σώματος. Αυτό συμβαίνει επειδή οι ορθόδοξοι εικονογράφοι σε διάφορες περιόδους και περιοχές ήρθαν σε επαφή με την τέχνη της Αναγέννησης, του Μπαρόκ και αργότερα της ευρωπαϊκής ακαδημαϊκής ζωγραφικής. Ιδιαίτερα από τον δέκατο έβδομο αιώνα, τέτοιες επιρροές έγιναν ορατές σε μέρη της Ελλάδας, των Βαλκανίων, της Ουκρανίας και της Ρωσίας.

Ως εκ τούτου, μπορεί κανείς να βρει μέσα στον ορθόδοξο κόσμο τόσο έντονα βυζαντινά στιλιζαρισμένα εικονίδια όσο και πιο φυσιοκρατικά ζωγραφισμένα παραδείγματα. Παρά αυτές τις διαφορές στο στυλ, ο κύριος στόχος παραμένει ο ίδιος: όχι μόνο να δημιουργήσουμε μια όμορφη θρησκευτική εικόνα, αλλά και να αναφερθούμε ορατά στην πνευματική πραγματικότητα της χριστιανικής πίστης.

---

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ;

Η βαθύτερη βάση για τη χρήση εικονών για τους ορθόδοξους χριστιανούς βρίσκεται στην ενσάρκωση του Ιησού Χριστού.

Η χριστιανική πίστη κηρύσσει ότι ο αόρατος Θεός έγινε πραγματικά άνθρωπος στον Ιησού Χριστό. Ο Χριστός μπορούσε να γίνει ορατός, να αγγιχτεί και να ακουστεί. Έζησε πραγματικά ως άνθρωπος ανάμεσά μας.

Γι' αυτόν τον λόγο, ο Χριστός μπορεί επίσης να απεικονιστεί.

Αυτό έγινε ιδιαίτερα σημαντικό κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για τις εικόνες στην πρώιμη μεσαιωνική εποχή. Ο άγιος Ιωάννης του Δαμασκηνού εξήγησε ότι οι χριστιανοί δεν προσπαθούν να απεικονίσουν τη αόρατη θεϊκή φύση, αλλά μπορούν να απεικονίσουν τον Χριστό επειδή έγινε πραγματικά άνθρωπος.

Η εικόνα συνδέεται τελικά με την ομολογία:

Ο Θεός έγινε πραγματικά άνθρωπος.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Όταν πρόκειται για εικονίδια, μερικές φορές αναφέρεται στην απαγόρευση των γλυπτών εικόνων στα Δέκα Εντολές. Το Ισραήλ δεν επιτρεπόταν να δημιουργήσει μια εικόνα για να την λατρεύει ως θεό. Η απαγόρευση είχε στόχο την ειδωλολατρία: ο άνθρωπος δεν έπρεπε να δημιουργήσει ένα φτιαγμένο εικόνισμα και στη συνέχεια να του δώσει την τιμή που ανήκει μόνο στον αληθινό Θεό.

Στο Δευτερονόμιο, ο Μωυσής προειδοποιεί το λαό του Ισραήλ να μην φτιάξει εικόνα του Θεού σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη. Τους θυμίζει ότι, όταν ο Θεός τους μίλησε στο Χωρήβ, δεν είχαν δει καμία ορατή μορφή (Δευτερονόμιο 4:15–16).

Αυτό είναι σημαντικό για την ορθόδοξη κατανόηση των εικόνων. Το πρόβλημα δεν ήταν απλώς ότι κάθε απεικόνιση θα ήταν απαγορευμένη, καθώς αλλού ο Θεός έδωσε εντολή να απεικονίζονται, για παράδειγμα, οι χερουβείμ, αλλά ότι ο αόρατος Θεός δεν έπρεπε να απεικονίζεται σύμφωνα με την ανθρώπινη φαντασία.

Αυτό είναι σημαντικό για την ορθόδοξη κατανόηση των εικόνων. Το πρόβλημα δεν ήταν απλώς ότι κάθε απεικόνιση θα ήταν απαγορευμένη — καθώς αλλού ο Θεός έδωσε εντολή να απεικονίζονται, για παράδειγμα, οι χερουβείμ, αλλά ότι ο αόρατος Θεός δεν έπρεπε να απεικονίζεται σύμφωνα με την ανθρώπινη φαντασία.

Με την έλευση του Χριστού, σύμφωνα με την ορθόδοξη θεολογία, προκύπτει μια νέα κατάσταση: ο Υιός του Θεού έχει πραγματικά λάβει ανθρώπινη μορφή. Είχε δει, ακουστεί και αγγιχτεί. Γι' αυτό ο Χριστός μπορεί να απεικονίζεται στην ανθρώπινη μορφή Του.

Οι χερουβείμ πάνω από την Κιβωτό της Διαθήκης

κατά την κατασκευή της σκηνής του μαρτυρίου, ο Μωυσής έλαβε την εντολή να φτιάξει δύο χρυσά χερουβείμ να γίνει πάνω από την Κιβωτό της Διαθήκης:

“Φτιάξτε δύο χερουβείμ από χρυσό…”
— Έξοδος 25:18

Οι χερουβείμ βρίσκονταν στο πιο άγιο μέρος της σκηνής του μαρτυρίου. Επίσης, το παραπέτασμα και άλλα μέρη του αγιαστηρίου ήταν διακοσμημένα με εικόνες χερουβείμ.

Αργότερα, κατά την οικοδόμηση του ναού του Σολομώντα, συναντάμε ξανά εκτενή ιερή εικονογραφία. Υπήρχαν μεγάλοι χερουβείμ, απεικονίσεις φοίνικων και λουλουδιών και άλλες διακοσμήσεις μέσα και γύρω από το ιερό (1 Βασιλειών 6).

Η Παλαιά Διαθήκη δεν απαγορεύει λοιπόν κάθε απεικόνιση, αλλά την ειδωλολατρία και την ανθρώπινη φαντασία στην αναπαράσταση του Θεού.

Η χάλκινη φίδια

Ένα άλλο ιδιαίτερο παράδειγμα βρίσκουμε στο βιβλίο των Αριθμών 21.

Όταν ο λαός του Ισραήλ χτυπήθηκε από φίδια, ο Μωυσής έλαβε από τον Θεό την εντολή να φτιάξει μια χάλκινη φίδια και να την τοποθετήσει σε ένα στύλο. Όποιος την κοίταξε, έμεινε ζωντανός (Αριθμοί 21:8–9).

Χρόνια αργότερα, όμως, ο λαός λιβάνι καίγονταν για αυτό το χάλκινο φίδι. Ο βασιλιάς Εζεκίας το κατέστρεψε τότε, επειδή είχε γίνει αντικείμενο ειδωλολατρίας (2 Βασιλειών 18:4).

Αυτή η ιστορία δείχνει μια σημαντική αρχή: το υλικό ή η εικόνα δεν είναι από μόνη της θεϊκή. Μόλις ένα αντικείμενο καταλάβει τη θέση του Θεού και λατρεύεται αυτοδύναμα, δημιουργείται ειδωλολατρία.

Από την Παλαιά στη Νέα Διαθήκη

Εδώ υπάρχει επίσης μια σημαντική διαφορά μεταξύ της Παλαιάς και της Νέας Διαθήκης.

Στην Παλαιά Διαθήκη, το Ισραήλ δεν είχε λάβει μια ορατή μορφή του Θεού στο Σινά που να μπορούσε να απεικονιστεί. Αλλά στη Νέα Διαθήκη συμβαίνει κάτι καθοριστικό: ο Υιός του Θεού γίνεται πραγματικά άνθρωπος.

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει:

“Ο Λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε μεταξύ μας.”
— Ιωάννης 1:14

Και ο απόστολος Παύλος αναφέρει τον Χριστό:

“την εικόνα του αόρατου Θεού.”
— Κολοσσαείς 1:15

Η ελληνική λέξη που χρησιμοποιεί ο Παύλος εδώ για "εικόνα" είναι εικόνα — η ίδια λέξη από την οποία προέρχεται η δική μας λέξη εικόνα είναι από.

Γι' αυτό οι ορθόδοξοι χριστιανοί συνδέουν τη δυνατότητα απεικόνισης του Χριστού άμεσα με την Ενανθρώπηση. Ο Θεός δεν παρουσιάζεται ως μια φανταστική μορφή; Ο Χριστός απεικονίζεται γιατί ο Υιός του Θεού έγινε πραγματικά άνθρωπος, είχε ανθρώπινο πρόσωπο και ζούσε ορατά ανάμεσα στους ανθρώπους.

---

ΛΑΤΡΕΙΑ Ή ΤΙΜΗ;

Αυτή η διάκριση είναι σημαντική.

Ορθόδοξοι χριστιανοί να προσκυνάτε κανένα είδωλο. Η προσκύνηση ανήκει μόνο στον Θεό.

Ένα είδωλο μπορεί να τιμάται. Ένας πιστός μπορεί για παράδειγμα:

• να κάνει μια υπόκλιση;
• να φιλήσει μια εικόνα;
• να στέκεται μπροστά σε μια εικόνα για να προσευχηθεί;
• να ανάψετε ένα κερί γι' αυτό.

Η τιμή δεν κατευθύνεται προς το υλικό — το ξύλο, το γυαλί ή τη βαφή — αλλά προς το άτομο που απεικονίζεται.

Μοιάζει κάπως με το να φιλάς μια φωτογραφία κάποιου που αγαπάς: η αγάπη δεν κατευθύνεται προς το χαρτί της φωτογραφίας, αλλά προς το άτομο που απεικονίζεται σε αυτήν.

Στην ορθόδοξη θεολογία, γίνεται επομένως διάκριση μεταξύ της λατρείας του Θεού και της ευλάβειας που αποδίδεται στους αγίους και στις αγίες εικόνες.

---

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ

Οι πρώτοι χριστιανικοί αιώνες

Η χριστιανική εικαστική τέχνη εμφανίστηκε νωρίς.

Στις ρωμαϊκές κατακόμβες από τους πρώτους αιώνες βρίσκουμε, για παράδειγμα, απεικονίσεις του:

Μετά το τέλος των μεγάλων διωγμών των χριστιανών στη διάρκεια του τέταρτου αιώνα, οι εκκλησίες μπορούσαν να χτίζονται ανοιχτά και η χριστιανική τέχνη αναπτύχθηκε περαιτέρω.

Τα μνημειακά ψηφιδωτά, οι τοιχογραφίες και οι παραστάσεις του Χριστού, της Παναγίας, των αποστόλων και των αγίων απέκτησαν όλο και σημαντικότερη θέση στους ναούς.

---

Αρχαίες εικόνες που έχουν διασωθεί

Ένας από τους πιο σημαντικούς τόπους για την ιστορία των εικόνων είναι το μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά στην Αίγυπτο.

Εκεί βρίσκονται μερικές πολύ παλιές εικόνες που έχουν επιβιώσει από τις καταστροφές και τις συγκρούσεις των μεταγενέστερων αιώνων.

Ένα διάσημο παράδειγμα είναι ο Χριστός Παντοκράτωρ από περίπου τον έκτο αιώνα. Ο Χριστός απεικονίζεται με το Ευαγγέλιο στο ένα χέρι και το άλλο χέρι υψωμένο σε ευλογία.

Αυτός ο τύπος εικονίσματος του Χριστού θα γινόταν αργότερα μία από τις πιο γνωστές παραστάσεις μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

---

Η ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ

Στους όγδοο και ένατο αιώνα, ξέσπασε μέσα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία μια σφοδρή μάχη σχετικά με τη χρήση των αγίων εικόνων.

Οι αντίπαλοι των εικόνων είναι εικονοκλάστες που πίστευαν μεταξύ άλλων ότι η λατρεία των εικόνων μπορούσε να είναι σε αντίθεση με την απαγόρευση της ειδωλολατρίας.

Πολλές εικόνες καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων και οι υπερασπιστές των εικόνων διώχθηκαν.

Από την άλλη πλευρά, υπήρχαν χριστιανοί που υπερασπίζονταν τη χρήση των εικόνων. Ένας από τους πιο γνωστούς θεολόγους ανάμεσά τους ήταν ο Άγιος Ιωάννης της Δαμασκού.

Για αυτόν η συζήτηση τελικά είχε να κάνει με τον Χριστό:

αν ο Υιός του Θεού πραγματικά πήρε σάρκα και έγινε ορατός άνθρωπος, μπορεί επίσης να απεικονιστεί στην ανθρώπινη μορφή Του.

---

Η Έβδομη Οικουμενική Σύνοδος

Στο 787 ήρθε το Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας, γνωστό ως η Έβδομη Οικουμενική Σύνοδος στην Ορθόδοξη Εκκλησία, συγκεντρώθηκε.

Η σύνοδος υπερασπίστηκε τη νόμιμη χρήση και την προσκύνηση των εικόνων, κάνοντάς διαχωρισμό μεταξύ της τιμής προς μια αγία εικόνα και της λατρείας που ανήκει μόνο στον Θεό.

Η μάχη των εικόνων δεν είχε τελειώσει αμέσως.

Μόνο τότε 843 η λατρεία των εικόνων στην Κωνσταντινούπολη αποκαταστάθηκε οριστικά.

Αυτή η εκδήλωση τιμάται κάθε χρόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής, γνωστή ως Κυριακή της Ορθοδοξίας.

---

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΑΣ

Στους επόμενους αιώνες αναπτύχθηκαν διάφορες περιφερειακές παραδόσεις.

Η τέχνη της εικονογραφίας αναπτύχθηκε μεταξύ άλλων σε:

Κωνσταντινούπολη και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Εδώ δημιουργήθηκαν πολλές μορφές και συνθέσεις που αργότερα υιοθετήθηκαν σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο.

Ελλάδα και το Άγιον Όρος
Τα μοναστήρια διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση και μετάδοση της εικονογραφικής παράδοσης.

τα Βαλκάνια
Στη Σερβία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και σε άλλες περιοχές αναπτύχθηκαν δικές τους περιφερειακές στυλιστικές τάσεις μέσα στην ίδια ευρύτερη ορθόδοξη παράδοση.

Ρωσία
Μετά τον εκχριστιανισμό του Κιέβου τον δέκατο αιώνα, αναπτύχθηκε μια πλούσια σλαβική παράδοση εικονογραφίας. Ένας από τους πιο διάσημους εικονογράφους είναι ο άγιος Αντρέι Ρούμπλιωφ, γνωστός για το εικονίδιο της Αγίας Τριάδας.

Παρά τις διαφορές στο στυλ, παρέμεινε μια κοινή θεολογική και λειτουργική εικονογραφία.

---

Η ΓΛΩΣΣΑ ΕΝΟΣ ΕΙΚΟΝΙΔΙΟΥ

Πολλά στοιχεία ενός εικονίδιου έχουν σημασία.

Ο χρυσός

Ένας χρυσός φόντος προσπαθεί συνήθως να μην απεικονίσει μια συνηθισμένη γήινη περιβάλλουσα. Μπορεί να αναφέρεται στο θεϊκό φως και σε μια πραγματικότητα που δεν περιορίζεται από τον κοινό χρόνο και χώρο.

Η αχτίδα

Μια αχτίδα γύρω από το κεφάλι ενός αγίου αναφέρεται στο φως του Θεού στο οποίο συμμετέχει ο άγιος.

Στον Χριστό, η αχτίδα έχει μια ιδιαίτερη μορφή: συχνά απεικονίζεται ένα σταυρός μέσα της.

Τα μάτια

Τα μάτια είναι έντονα παρόντα σε πολλές εικόνες. Μπορούν να τονίσουν την πνευματική προσοχή και την εσωτερική εγρήγορση.

Προοπτική

Οι εικόνες δεν ακολουθούν πάντα την φυσική προοπτική της δυτικής ζωγραφικής. Ορισμένες συνθέσεις χρησιμοποιούν μια μορφή της λεγόμενης αντίστροφης προοπτικής, κάνοντάς την απεικόνιση να ανοίγει προς τον θεατή.

Επιγραφές

Στις εικόνες συχνά αναγράφονται ονόματα και συντομογραφίες. Αυτά καθιστούν σαφές ποιος ή τι απεικονίζεται και αποτελούν μέρος της παραδοσιακής εικονογραφίας.

---

ΕΙΚΟΝΕΣ στη ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Οι εικόνες δεν είναι αποκομμένες από την προσευχή της Εκκλησίας.

Σε ένα ορθόδοξο εκκλησιαστικό κτίριο, συχνά βρίσκεται μεταξύ του αλτάρι και του ναού η εικονοστάσι: ένας τοίχος ή οθόνη με εικόνες.

Συνήθως περιλαμβάνει σημαντικές εικόνες του Χριστού, της Μητέρας του Θεού, αγίων και εκκλησιαστικών εορτών.

Κατά τη διάρκεια των λειτουργιών:

• οι εικόνες θυμιάζονται;
• οι πιστοί μπορούν να προσκυνήσουν.
• τα εικονίσματα φιλούνται;
• ανάβονται κεριά γι' αυτά;
• ορισμένα εικονίσματα τιμώνται ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια εκκλησιαστικών εορτών.

Τα εικονίσματα αποτελούν μέρος της ίδιας λειτουργικής πραγματικότητας όπως η προσευχή, ο ύμνος, το φως των κεριών και το θυμίαμα.

---

ΕΙΚΟΝΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ

Τα εικονίσματα δεν βρίσκονται μόνο σε εκκλησίες.

Πολλές ορθόδοξες οικογένειες έχουν στο σπίτι μια γωνιά προσευχής με εικονίδια. Εκεί μπορούν να βρίσκονται, για παράδειγμα, μια εικόνα του Χριστού, της Μητέρας του Θεού και των προστάτων αγίων της οικογένειας. Το πρωί και το βράδυ μπορεί κανείς να σταθεί μπροστά σε αυτές τις εικόνες για να προσευχηθεί.

Η σκέψη του εικόνα βαθύτερα μέσα στην χριστιανική πίστη. Στη Γένεση διαβάζουμε ότι ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί κατά την εικόνα και την ομοίωση του Θεού (Γένεση 1:26–27). Με αυτή την έννοια, κάθε άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί ως ένας ζωντανός φορέας της εικόνας του Θεού. Η ίδια ελληνική λέξη εικόνατου οποίου η λέξη μας εικόνα προέρχεται, σημαίνει άλλωστε “εικόνα”.

Αυτό δίνει επίσης νόημα στον τρόπο που οι χριστιανοί βλέπουν τους άλλους ανθρώπους: κάθε άτομο κατέχει μια αξιοπρέπεια που του έχει δοθεί από τον Θεό και είναι καλεσμένο να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον Χριστό.

Έτσι, η εικόνα σχηματίζει μια σύνδεση μεταξύ της προσευχής στην εκκλησία, της προσωπικής προσευχής στο σπίτι και της καθημερινής ζωής με άλλους ανθρώπους. Όχι μόνο οι ζωγραφισμένες εικόνες αναφέρονται στον Θεό; και ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί κατ' εικόνα Του.

---

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ

Η σημασία μιας εικόνας δεν βρίσκεται τελικά στο ξύλο, τη βαφή ή το έργο τέχνης καθαυτό.

Μια εικόνα θέλει να βοηθήσει τον πιστό να εστιάσει την προσοχή του στον Χριστό, το Ευαγγέλιο και τη ζωή με τον Θεό. Γι' αυτό οι εικόνες μέσα στο ορθόδοξο χριστιανισμό δεν θεωρούνται απλά θρησκευτική τέχνη ή διακόσμηση. Ανήκουν σε μια ζωντανή παράδοση προσευχής, θεολογίας και λατρείας που έχει αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια πολλών αιώνων.

Για κάποιον που εισέρχεται για πρώτη φορά σε μια ορθόδοξη εκκλησία, οι εικόνες μπορεί να φαίνονται ξένες ή εντυπωσιακές. Όποιος όμως γνωρίσει τη γλώσσα και την ιστορία τους, ανακαλύπτει ότι δείχνουν πάντα πέρα από τον εαυτό τους.

Η ζωγραφισμένη εικόνα αναφέρεται στο πρόσωπο που απεικονίζεται, ενώ ο άνθρωπος ο ίδιος έχει δημιουργηθεί κατ' εικόνα του Θεού. Και οι δύο υπενθυμίζουν ότι η χριστιανική πίστη τελικά περιστρέφεται γύρω από κοινωνία με τον Θεό και η αλλαγή του ανθρώπου εν Χριστώ.